Güveler Günleri Kemirirken
Güveler Günleri Kemirirken
Ben kim ana karakter olmak kim? Yüreğimde bağ bozumu. Salkımımdan döküldü umutlarım birer birer. Genzimde koruk ekşisi bir tat. Bir son yazsın bana artık. Kısır kurgularında harcayıp meze yapmasın beni! Bana yakışır bir son olsun, ne olur! Daktilosunun sihri, adımın altına kırmızımsı bir vurgu yapsın.
Bekleyiş, yine uğultulu bir bekleyiş. Sessizliğin uğultusu hem de. İçime pas tutmuş bir acı demir attı işte. Çalakalem satırlarla boğulacağım birazdan. Kelimeleri buhar olup uçmuş. Susuyor. Susanlar iyi mi yazar? Sustukları için mi birikir yazacakları yoksa ağzı iyi laf yapanın kalemi mi iyi işler? (…) Öfkesi bana mı kendine mi? Kusmak istediği öfkesini, benim öfkemle çatıştırmamayı tercih etti. Bir dinginlik yakıştırdı üstüme. Hatırlattı yine onun dünyasındaki yerimi. O neyi hayal ederse oydu benim rotam. Çaresiz bir kabullenişle yine ona teslimim. Bana biçemediği hayatın savrulmuş kelimeleri, sonbaharın kızıla çalan dallarında ayaza kesti. Çok yazık.
İşte benim özetim:
“Tak, tak, tak!”