-
-
| |
-
-
Ercümend Ekrem
Talu:
(D. 1886, İstanbul – Ö. 16 Aralık 1956).
Recaizâde Ekrem’in oğlu. Galatasaray Sultanisi’ni
bitirdikten (1905) sonra gönderildiği Paris’te siyasal
bilgiler öğrenimi gördü. Dönüşünde Düyûn-ı Umumiye
kuruluşunda (1906) ve Meclis-i Ayan’da (1908) mütercimlik
yaptı. 1919 ve 1923 yıllarında Matbuat Umum Müdürlüğü,
Cumhurbaşkanlığı başkâtipliği ve yeniden Matbuat Umum
Müdürlüğü (1927-31) görevlerinde bulundu. 1931 yılında
Varşova elçiliği müsteşarlığına getirilen Ercüment Ekrem,
1936 yılından itibaren Siyasal Bilgiler Okulu ve Gazi Eğitim
Enstitüsü’nde Fransızca, Galatasaray Lisesi’nde edebiyat
öğretmenliği yaparak 1950’de kendi isteğiyle emekli oldu.
Siroz’dan öldü. Zincirlikuyu Mezarlığı’na gömüldü. İlk
yazıları Çocuklara Mahsus Gazete’de yayımlandı (1904).
Mütareke yıllarında Aka Gündüz ile Alay (1920-22) adlı bir
mizah dergisi çıkardı. Daha çok Meşhedi adlı bir İranlının
abartmalı serüvenlerini anlattığı mizahî hikâye ve
romanlarıyla tanınmıştır. Konularını eski İstanbul
hayatından aldığı diğer romanları ile Hüseyin Rahmi ve Ahmet
Rasim çizgisinde görüldü. ESERLERİ: ROMAN: Evliya-yı Cedid
(Yeni Evliya Çelebi, 1920). Asriler (1922), Gün Batarken
(1922), Kopuk (1922), Sabir Efendinin Gelini (1922), Kan ve
İmam (1923), Şevketmeâb (1925), Kundakçı (1926), Meşhedi ile
Devrialem (1927), Gemi Arslanı (1928), Meşhedi Aslan Peşinde
(1934), Kodaman (1934), Pepeloğlu (1938), Beyaz Şemsiyeli
(1939), Bu Gönül Böyle Sevdi (1941), Çömlekoğlu ve Ailesi
(1945). HİKAYE: Teravihten Sonra (1923), Sevgiliye Masallar
(1925), Kız Ali (1926), Güldüren Kitap (1927), Meşhedi’nin
Hikâyeleri (1927). ANI: Dünden Hatıralar (1945). HAKKINDA:
Hilmi Yücebaş/ Bütün Cepheleriyle Ercüment Ekrem (1957),
Mehmet Behçet Yazar / Edebiyatçılar Âlemi – Edebiyatımızın
Unutulan Simaları (yay. haz. Mustafa Everdi, 1999), Mehmet
Nuri Yardım / Edebiyatımızın Güleryüzü (2002).
|
|