[Giriş Sayfası] [Üst] [İletişim] [Satış Yerleri] [Künye] [Tüketici Hakları] [Satış Sözleşmesi] [Gizlilik ve Güvenlik Politikası] [Üst Sayfa 1]

      

    Johann Wolfgang von Goethe: (Frankfurt 1749-Weimar 1832) Latince, Yunanca, İtalyanca, İngilizce, Fransızca, müzik, resim, Yiddiş dili ve İbranice öğrendi. Hukuk öğrenimi görmek için 1765’te Leipzig’e gitti. Goethe ilk edebiyat denemelerinin, Lie derbucch Annette’yi (1767), Die Laune des Verliebten (1767) adlı pastorali, Die Mitschuldigen (1770) adlı komedisini bu dönemde yazdı. Hastalanarak 1768’de Frankfurt’a döndü. Kaldığı çatı katını laboratuar haline getirerek kimya deneylerine girişti. Neue Lieder’i de o sıralarda yayımladı (1769). Hukuk öğrenimini tamamlamak üzere Strasbourg’a gitti (1770). Frankfurt’a dönen Goethe, ilk taslağını Strazbourg’ta oluşturduğu Götz von Berlichingen adlı dramı 1773’te yayımlandı. Bütün yaşamına egemen olacak yapıtı Faust’u tasarlamaya başladı. 1772’de arkadaşı Kestner’in nişanlısı Charlotte Buff adlı genç kıza umutsuzca tutuldu. Bu ilişkiyi, kendi adını koymadan yayımladığı bir kitapta romanlaştırdı (Genç Werther’in Acıları, 1774).  Frankfurt’a dönüşünde Clavigo (1774) ve Stella (1776’da yayımladı) adlı ik dramla Lili Schönemann’a duyduğu bir başka umutsuz aşkın anısını yaşatan Erwin Und Elmire adlı lirik bir ara oyun yazdı. Urfaust adıyla bilinen ilk Faust taslağını da bu sırada kaleme aldı. Karl-Agust’un danışmanı oldu. 1776’da temsilciliğe, 1779’da özel danışmanlığa, 1782’de maliye bakanlığına getirildi. 1782’de kendisine soyluluk ünvanı (von Goethe) verildi. Iphigenie Tauriste’yi yazdı (1779). Goethe, yapıtın bir de manzum biçimini kaleme aldı (1787). Eylül 1786’da Weimar’dan ayrıldı, Venedik, Bologna ve Ferrara’dan geçerek Mart 1788 sonuna kadar kalacağı Roma’ya geldi. Bu yolculuk Goethe’nin düşüncelerinde yepyeni bir çığır açtı: Antikçağ’a dönüş. Roma’da tamamladığı oyunu Egmont Kontu (1788) İtalya etkilerinden uzaktır. 1789’da Weimar’da tamamlanan Tarquato Tasso’da bu etkiler sezilse de, Faust’un ilk fragmanında görülmez (1790). Venedik’e yaptığı yeni bir gezi (1790) Goethe’nin gelişiminin son aşamasını belirler. O sırada Goethe, kırk bir yaşındadır. 1792 ve 1793 yıllarında Goethe, grandük Karl-August’un peşinden Prusya’nın Fransa’ya karşı giriştiği seferlere katıldı. Valmy savaşı (1792) ve Mainz kuşatmasında (1793) bulundu. Campagne in Frankreich (1882) adlı yapıtında bu olayları anlattı. 1794 yılı Schiller’in dostluğuyla aydınlanan yeni bir dönemin başlangıcıydı. Goethe, 1796’da Schiller ile birlikte Xenien başlığıyla bir epigramlar derlemesi yayımladı ve Wilhelm Meister’in Çıraklık Yılları romanını tamamladı; 1797’deyse Hermann ile Dorothea adlı destanıyla en yetkin baladlarından bazılarını bastırdı: Der Zeuberlehring, Der Gott und die Bayadere. Weimar Tiyatrosu’ndaki yöneticiliği (1817’ye kadar) dışında tüm resmî görevlerinden ayrılan Goethe tüm zamanını edebiyata verdi; boş zamanlarında ara sıra yerbilim ve bitkibilim (Bitkilerin Metamorfozu, Renkler Kuramı) çalışmalarıyla ilgilendi. 1805’te Schiller’in ölümü Goethe’nin içine kapanmasına yol açtı; İmparator, Goethe’ye “Légiion d’honneur nişanının kartal rütbesi”ni verdi. Ertesi yıl, o dönemde Minna Herzlieb ile yaşadığı evlilikdışı aşkın üstü kapalı bir öyküsü olan Gönül Yakınlıkları adlı romanını yayınladı (1809).  Christiane Vulpius’un ölümüyle Goethe’nin İtalya Seyahati (1816-17) aynı yıla (1816) rastlar. 1819’da  Westöslicher Divan’da von Willemer’e duyduğu aşkı dile getirdi.  Goethe, Wilhelm Meister’in Yolculuk Yılları’nda (1821-1829) günlük gerçeklerden uzaklaşmaya başladı; dingin bir bakışla yaşlı Goethe’nin 17 yaşında bir kız olan Ulrike Levetzow’a duyduğu tutkunun birbirine karıştığı Marienbader Elegie’de (1827) bu eğilim daha da güçlendi. Bundan sonra Goethe, bütün zamanını son iki büyük yapıtına verdi: ilk bölümü 1811’de yayımlanan, tamamlanamayan dördüncü bölümüyse ancak 1833’de çıkacak olan özyaşamöyküsü Şiir ve Hakikat, özellikle de, ileride yeniden elden geçirmeyi tasarladığı ve ölümünden birkaç gün önce tamamlayabildiği Faust II. Teil (1833).