Osmanlı çınarı asırlar boyu, evvelbahardan başka mevsim tanımadan gelişti. XVIII. asırda Batı’dan gelen ânî bir soğuk hava dalgasıyle titremeye başlayıncaya kadar da vakt-i hazânın varlığını hiç hatırlamadı. Teşrin aylarının mahzun havası çınara yaramadı; yaprakları birer ikişer sararmağa, dökülmeğe başladı. Koca çınar, kuruyup gazel olan her yaprakla haşmetinden, hüviyetinden, estetiğinden bir parça daha soyundu. Artık toprağı kaplayan ölü yapraklar arasında nakşın, mûsikînin, mimarînin olduğu kadar, şiirin de muhterem ve muhteşem naaşları yatmaktaydı. Elinizdeki kitap, bu sonbahar şehitleri arasında dolaşırken toparlandı. Ara sıra yadırgadığınız örneklerle karşılaşırsanız bilin ki, onlar gazeller arasından fışkıran ve gelişmek için teşrînin nemli havasını en müsait ortam bilen kanlıca mantarlarıdır; bugünki modern şiirin habercileridir.