|
HANNE MERYEM YURTSEVEN SEN MİSİN BENİM OLAN HER ŞEY? Evden çıktım. Yeni güne doğru yol alırken sokak köşesinde yakalayıverdim umudu. Sessizce yaklaştı yanıma, usulca sokuldu. Sevgisi o kadar taşkındı ki bunu belli etmemesi düşünülemezdi. Sadece o bilinen sadakayı istedi benden, sadece ona inanmamı. Sonra kararlı gözlerle bakışlarımın içinde ayağa kalkarak "Eğer" dedi. "İnanırsan, var olurum yanında!" İnanmak zor muydu? Hayır! Ama ben zordum. İçimden gelen her neyse dışıma taşacak kadar çılgın değildi o sıralar. Sadece geçmişim vardı ve bir de geçmemiş her şey… Aslında yalvarmıştım geleceğe: "Al götür beni geçmişimden!" diye. Ama geçmişin töreleri izin vermiyordu bu cesarete. Korkmuştuk o an umutla aramızdaki sevgiden, sevgimizin taşkınlığından. Bu yüzden geleceğin şarkısını söyleyip duran umudun yanısıra geçmişimi de sevmeyi öğrendim işte. Geçmişimin tüm kusurlarını, ucundan yeni günlerime taşan acı damlacıklarını. Kalbim o zaman daha bir var oldu. İşte o zaman umutsuzluğumu susturup oturdu bağrıma. Ben sözümü tutuyordum. Ya o? Komikti o kadar üzülmem, ağlamalarım ve her şey; hem anlamsız hem komik… Alay ettim. Güldüm o an. Aynaya dönüp sordum; sen misin benim olan her şey? Ayna susup bana baktığında; gözlerimde dereler çağlıyordu. Sahilim çılgın, bense sessizdim…
|