|
İSHAK YETİŞ DURU İçinde yaşadığımız çağ en çok sadeliği alıp götürdü galiba. Gündelik karmaşa içinde insan bir duruluk arıyor, Behçet Necatigil şiirindeki dinginliği arıyor. Gece ulaştığınız bu dinginlikten sonra sabah bir Cahit Zarifoğlu şiiriyle coşarak güne başlayabilirsiniz. Cahit Zarifoğlu'nun öykülerinde ayağı yere basan, sahici bir sadelik buluruz bir yanıyla. Sade, duru, aynı zamanda diri bir yaşantıyla karşılaşırız öykülerinde. Acı vardır, yoksulluk vardır ancak aşk ve coşku da vardır. Tırnaklarıyla toprağa tutunur insanlar. Rasim Özdenören 'Çözülme' adlı öykü kitabında sağlam yapılar kurar. Hayatı kucaklayan, toprağa derin damarlar salmış, oturmuş, sağlam bir dil kullanır bu öykülerde. 'Aile' öyküsünde bir çeşmenin şırıltısı içinde günler, yıllar akıp gider. Sait Faik öyküsü zaman zaman bir deli fişek edasındadır. Mustafa Kutlu'nun öyküleri zaman zaman uzun hava zaman zaman ağıttır. İlahidir kimi zaman. Hüseyin Su öykülerinde hayata ince temaslar buluruz. Nezihe Meriç, Tomris Uyar öykülerinde gündelik yaşantıyı gergef gibi işlerler. Başka adlar, başka örnekler de sıralanabilir kuşkusuz. Bu öyküler zamanla, zeminle kayıtlıdırlar: bu toprakların insanlarını anlatırlar. Kayıtlıdırlar anca tutsak değildirler, başka göklerde de özgürce uçabilirler. Başka topraklarda başka insanlarla da duygudaş olabilirler. Edaları, ses tınıları, havaları biraz farklıdır belki. Geleneksel anlatıya yaslanan bir anlatım tarzı bulsak, böyle bir dil geliştirsek diyorum. Kendi kendimize mesafeli, biraz soğuk, doya doya yaşayamadığımız bir hayattan daha kendimiz olan, daha sahici, daha sade, arı duru bir hayata geçerken bizi bire bire yakın anlatan bir dil bulsak, bu dille bu hayatı daha kolay geçebilir miyiz? Gerçekçi ama örselemeyen, kucaklayıcı ama yılışık olmayan, coşkulu bir dil. Sadelikten yola çıktık, biraz dolaştık, yeniden sadeliğe dönüyoruz. Mustafa Mestûr'un "K'sız Ş'siz Aşkın Hikayesi" kitabını okuyunca bunları düşündüm.
|