|
ÜLKÜ AYVAZ KISA ÖYKÜ ÜZERİNE Kısa öykü yazarlığının bir tutum olduğunu düşünüyorum. Bir seçme işi, hatta bir duyuş algılayış. Kısa öykü şiire yakındır. Her bir sözcüğün kendine özgü ağırlığı sözkonusudur: Okuyucunun imgelem gücünü harekete geçirecek, arka planı olan, fazlalıklardan olabildiğince arınmış. Kısa kısa öykünün -bence- başarısı, kendinde saklı tuttuğu bir dramatik olanın varlığıdır. Bunu söylerken kesinlikle böyle olmalıdır demiyorum. Sait Faik’in, Kafka’nın kimi öyküleri düz bir anlatımla yazılmıştır, konudan bile söz edemeyiz; fakat öylesine şiirsel, öylesine anlamlar açığa vurulur ki metin konuyu vb. aşar, yaşama bir sevinç ve değer katar. Dramatik olanın varlığından söz ederken kendi öykülerimi gözden geçirerek bu sonuca varıyorum. Öte yandan, acaba yazar masa başına geçerken, “oturup bir kısa kısa öykü yazayım” mı diyor, yoksa zihnindekileri kağıda dökerken kendiliğinden mi kısa öykü oluyor. Bence kendiliğinden. Fakat tasarım dünyasında yazı nesnesi bilmeden de olsa o formda bir akış açığa vuruyor. Kısa kısa öykünün güçlüğü, denemenin kesin başarısızlığıyla da yüz yüze olmak gibi geliyor bana. Bu nedenle her sözcüğün üzerinde düşünmeyi, işçiliği zorunlu kılıyor. Sonunda, deyim yerindeyse, bir dize bütünlüğü sağlanabilirse başarı vardır. Hatayı hemen açığa vuran bir yapı. Başarı varsa, yoğun bir haz söz konusu olacaktır.- |