|
RASİM ÖZDENÖREN AYAKİZLERİ Bilmediğin ayak izlerini sürerek bilmediğin bir yerlere gitmek –gitmek: yani bir şeylerin ardından sürünmek. Nereye gittiğini bilmediğini düşünüyorsun. Tadına varılmamış bir mutluluğu yaşadığını anımsıyor ve diyorsun: ben hiç kendimi yaşamadım, yaşarken yakalamadım. Eski fotoğraflar. Oralarda işin neydi? Arkandaki ağaç kesilmemişse eğer, kurumuştur. Bu solgun fotoğraf kadar bile dayanıklı olabileceğin ileri sürülemiyor. Sense şimdi ayakların dolaşarak binlerce insanın ayak izleriyle aşınmış beton zeminde bilmediğin bir ayak izini sürmeye kalkışıyorsun. İçinde melekler. İnsanlar yok. Ölüler yok. İzler, izlenimler, tasarımlar yok. Nereye gidiyorsun, gideceksin: yok. Mizansen şudur: eski kütüklerden yapılı, yangın bozması bir istasyon binası. İz bırakmadan geçip gitmiş milyarlarca ayak.. ayaklar betonda iz bırakmaz: yalnızca şaşkın istikametlere yürümüş lekeler kalır artlarında. Şimdi hangisini izlemek istiyorsun? Hangi lekenin üstüne basarak bu istasyonun dışına çıkacaksın?- (19 Temmuz 1987) |