|
KALP SÜVARİLERİ Münire Daniş Timaş Yayınları Gelenek, modern bir kavram. Hakikatten kopan, yaratılışına yabancı boya küplerine dalıp, çıkan günümüz insanı baltayla saldırdığı, yıkmaya çalıştığı o büyük ağacı gelenek diye isimlendirmiş. Bu bakımdan Yunus Emre’nin ne de Mevlâna’nın “gelenek” diye bir problemi olmamış. Onlar bizim uzaktan bakıp “gelenek” diye isimlendirdiğimiz, haritasını çıkardığımız denizde birer balıkmış. Buna karşılık biz modern insanlar haritada parmağımızı dolaştırdıktan sonra parmağımızın ıslanmadığından dem vurabilecek bir çağda yaşıyoruz. Hacı Bektaşı Veli’nin, İsmail Hakkı Bursevi’nin nasiplendiği denize o denli yabancılaşmışız ki hayatımızdaki kimi boşlukları saklamak için gelenek diye bir örtü icat etmek zorunda kalmışız. Bir nevi kalpazanlık yapmışız kendimize karşı. (Her aldatma girişimi hedefi ne olursa olsun bir kendini kandırma vakasından başka nedir ki zaten?) “Dervişin Mülkleri” ve “Uykusuz Düşler” adlı öykü kitaplarına kalpazanlık etmeden imza atan Münire Daniş ise dört sene sonra üçüncü kitabı “Kalp Süvarileri” ile çıkagelirken bize ezberlediğimizin dışında hayatların olduğunu gösteriyor. Daniş, menakıplardaki pırıltıları hatırlatan öykülerini sahici ve sahih olana, hakiki olana talip olan ve nasibi yüksek olan gönül erlerinin, kalp süvarilerinin hayatlarının verdiği ilham ile kaleme almış. Sade, yapmacıksız, akıcı bir dil ve üslup kullanmış Daniş. Ancak kolay okunabilir oluşu, metnin kendini kolayca okura teslim ettiği zannını uyandırmamalı. Çetrefilliğin, bulanıklığın prim yaptığı zamanımızda edebiyat yapmanın marifet olmadığını gören bir adem evladının kaleminden çıkmış “Kalp Süvarileri”. Rabiatül Adaviye, Ebu Hamid Gazali, Şems, Mevlana, Hallac-ı Mansur, İbrahim Edhem, İbni Cella, Muhyiddin Arabi gibi eskimeyen şahsiyetlerden ilham alınan öykülerden müteşekkil bu kitap, öykünün “bunalımı”, “bulanıklığı” erdem sanan günümüz yazarlarının tekelinde olmadığını gösteriyor. Bu noktada vurgulanmadan geçilirse kitabın bütünlüğü hakkında uyanabilecek bazı yanlış anlaşılmalara da cevap vermekte fayda var. “Kalp Süvarileri” bir bardaktaki suyun bir diğerine boca edilerek servise sunulmuş hali değil. Örnek Nitekim Sadık Yalsızuçanlar da Kalp Süvarileri’nden bahsedereken anlatılanın konusu ne olursa olsun yazarın hayat seyrinin bir parçası olduğuna işaret ediyor ve gönül aynasına yansıyan görüntünün net olmasında aynanın (yazarın) pay, görev ve nasibinin bulunduğuna işaret ediyor: “Yüz yıl öncesinin toplumsal yaşamından veya Daniş’in yaptığı gibi, 9., 11. veya 13. yüzyıllarda yaşamış ve yaşadığı mülkü onurlandırmış bilgelerden söz etsin, yazar gerçekte onları değil, kendini, kendi yolculuğunu öykülemektedir. Onların ruhuna konuk olsa da, bu işte bir konuluktan ibarettir ve kusursuz bir ruh göçü yaşanmış olsa da, kimse kimsenin kalbinde olup biteni bilemez, tahayyül edemez. Ettiği yine kendi hayalidir, kendi düşlemiyle sınırlıdır, yani bir anlamda kendi gerçeğidir. Olsa olsa Daniş’în yaptığı gibi bir nakil yapılabilir ki, bu da muhabbetle yapılıyorsa amacına büyük oranda ulaşır. Bilgeleri sevmek, onların nuru üzerinden aldığı Muhammed’i (asm) sevmektir. Hazreti Muhammed muhabbeti ise muhabbetullahtır.” Kapağında Ressam Erol Akyavaş’ın “Sarı Lâm Elif” tablosu bulunan “Kalp Süvarileri” isminiyle müsemna kalbî hikâyelere yer veren bir muhabbet kitabı. Nice menakıbın gözden ve gönülden ırak kalmasının bedelini Platon’un tarif ettiği mağarada köle olmak zorunda kalarak ödeyen ama modern gölgeleri gerçeğin ta kendisi sandığı için hakikat yerine gerçekleri seyre dalan günümüz insanınını “gurbet burcuna” davet edebilecek bir kitap “Kalp Süvarileri”… Güzel atlara binip giden o güzel insanların menakıplarına hayatımızda ne kadar yer verirsek gurbet, hasret ve hikmet burçlarından da nasibimiz o kadar bereketli olur…
SUAVİ KEMAL YAZGIÇ |