|
MEHMET HARMANCI SİNEMASKOP YAZILAR-7 bin yıl beklenen
Giriş, muhteşem bir gök resmiyle yapılır. Uzun süre perdeyi dolgun beyaz bulutlara fon olan mavi bir gökyüzü görüntüsü kaplar. Gökyüzünün mavisi o kadar sabittir ki bulutların dansını hiç bu kadar güzel izlememiştim, diye iç geçirir izleyici. Ardından kamera yakın çekimle çayırlarla kaplı karları tamamen çözülmemiş arzı yalayarak tırmanır yamaca doğru. Karlar tamamen erimediği için kar çiçekleri: kardelenler, ihtiyar bir anadolu kadınının çemberine torunu tarafından iliştirilivermiş bir çiçek kadar masum ve şen görünürler. İzlerken heyecanlandırır, neredeyse izleyiciye, kalk gidelim derler. Böylece yamaçtan zirveye yaklaşılır. Tam bu esnada damarlarındaki kan dolaşımı görülecekmiş kadar şeffaf, parlak ve beyazmış hissi veren bir çift çıplak ayağa çarpar bakışlarımız. Sonra kamera adamın ayağından tepesine kadar tırmanır. Sonraki planda genel bir çekimle adamı görürüz: Üzerinde sadece beyaz cellabiyesi(entarisi) olan bu adam, bedenindeki dinçliğe bakınca anlaşılamayacak kadar ağartmıştır, saçı sakalı. Acaba neden? Acaba nerede? Bakışlarını ilahi bir güçten emir almışçasına kararlı dağların doruklarından ufuk çizgisine doğru sabitlemiştir. İlahi bir güçten başkasının da bu kararlılığı aşamayacağını söyler gibi bakmaktadır ufka. Sonra adama çarptığımız gibi değil ama o zaman şaşırdığımız kadar şaşırarak yamacın başında bir kadının oturduğunu görürüz. Kadın, "Anadolu kadını bu işte!" dedirtecek bir kıyafet ve duruluğa sahiptir. O da, adamın kararlılığı ile fakat ufka değil adama bakmaktadır. Sonra baştan beri gördüklerimizi özetleyip derneştiren genel bir plana geçilir. Sanırsınız ki; adam ufuktan çevirse bakışlarını, kadın adama bakmaktan vazgeçse; kıyamet kopacak. Onlar bu konumlarını bozmazlarsa da âlem bin yıl daha yaşayacak.
|