|
MEHMET HARMANCI SİNEMASKOP YAZILAR-5 karanlığın ucundaki ışık Başlangıç zifiri karanlıktır. Bu görüntü izleyiciyi iyice bıktırıp biraz da meraklandıracak kadar sürer. Ardından ayak sesleri, soluk alış verişler, hırlamalar, kalabalık sayılabilecek bir insan topluluğunun birlikte yürüyüşlerinden doğan sesler duyulur. Seslerle birlikte karanlık biraz daha kalır, çerçeveyi doldurarak. Bıkkınlık, merak birbirine eklenerek büyümektedir, izleyicinin zihninde ve gönlünde. Bıkkınlık ve merak izleyiciyi yorum yapmaya zorlayacak denli artmıştır ki görüntü çözülmeye başlar. İzleyiciye burasının bir tünel olduğu artık farkettirilmelidir. Ses sahiplerinin de tünelin içinde koşturan bir insan topluluğu olduğu… Sonra tünelin ucunda bütün girişi kaplamışçasına büyük, beyaz bir ışık görünür. Sonra tüneldekilerin sevinç çığlıkları: "Kurtulduk, kurtulduk, yaşasın" gibi haykırışlardır bunlar. Ayak tapırtıları hızlanır. Hızlı ve yorgun bir kurşunun son adımları olduğu vurgulanmalıdır burada. Sonra bu koşuyu, çıkışa iştahlı bu koşuyu, bıçak gibi kesen bir ses patlar izleyicinin kulağında. Anlaşılan odur ki raylarla kucaklaşan vagon tekerlerinin hızından doğurdukları sesler patlamıştır kulaklarda. Hemen ardından ekrana, çerçeveyi neredeyse kaplayacak denli büyük, renkli bir gazete kupürü yapışır: "HAPİSHANEDEN KAÇTILAR TRENDEN KAÇAMADILAR" Bir bulvar gazetesinin 3. sahifesinden alınmış hissi veren kupürde ayrıntılar da okunaklı şekilde çerçeveye yansıtılmalı, okunacak denli uzunca görüntü kalmalıdır. |