|
HÜSEYİN ATLANSOY HAMLE SIRASI Satrancı bilmezdin bundan ki Bütün sevda oyunlarının galibi sendin
I- “Hayta Hamle” Santranç diyor çocuk, santranç Bir antlaşmadır sınıftan ve hasattan kopuk gülümseyişlere. Oysa alabildiğine kopuk filozof Hancı olmaktan vazgeçmiş göçebe kimliğinde /Laf aramızda Millet efendi sanıyor onu hayatın hafifliğinde Oysa ölüyor filozof ağır hüznünde/
Satranç diyor şair Salı ve perşembeye bağlı hüzünlerin Kızarmış o güzelim nar çiçeklerinin Unutulmaya terkedilmesidir- A evet Kanundur: Unutmak acıya direnme
Düşünde beyaz taşları ve beyazlığını Ele vermeyen mendilini ve dişlerini Seçiyor sevgili. Ve akıyor Saçlarından karanlık bir nehir. Hadi söyleyelim İngilizcesiyle: “dark river in your black hair”
Saçlarında Parlayan bir-iki beyaz tel; nehirde Yanan beyaz çakıltaşları gibi. ... Piyon hamle ediyor ancak O ana kadar sakin ve miskin yıkanan at O muhteşem dönüşüyle Sanki bir salonda Reverans edercesine Engelliyor küçük savaşçının Vezirlik hayallerini Olsun diyor çocuk olsun ne çıkar Önümde uzun bir ömür; girilecek sınavlar Ölüm kalım savaşları, âşık olunacak kızlar Ve muhteşem matlar var!
Ah! diyor filozof, ah bir bilsen Zamanın ölçümü referans noktasına Göre değişir dese de O zeki ve dili kocaman şarlatan Yani Ayştayn Herkesin ama herkesin İnce örülü bir kaderi ve giydiği kazaklara Bile sinmiş bir kederi var!
II- “Derin Sükût” Son bir salınışla ellerini saçlarına Götürüyor dişi oyuncu: Hani diyor Hani saçlarımı savuracak rüzgâr! Hani... Hani atlar hani beni uçuracak kanatlar Hani o muhteşem bakışıyla derin kartal!
Bu oyunda kartal yok diyor şair Bendim o ve yitirdim bakışımın yarısını Yenilgisiz bir gökyüzünde asılı kaldım Oysa sultanım ben süzülürken kayıtsız Siz Sonsuz ve süresiz bir pata Uzatırken aşkınızı Kanatlarıma uzanamazsınız
III- “Oyunun Sonu” – Beyaz masayı terk eder Asla dönmez artık gökyüzüne İlk hamleyi pas geçmiştir Yüzünde derin bir sükût |