|
RAHMİ KAYA PASAPORTSUZ KUŞLAR - Nuri Pakdil’e - Bir hücreydik çoğalamadık Çoğalttık yalnızlığı boyuna Evlerde kahvelerde çarşılarda Utangaç bir yastı apaçık bir isyandı suskumuz Bulvarlarda akıp biriktik sinemalarda İnsanı savunduk insana karşı İnsansızlıklar içinde Topraklarda duramadık Şerha şerha yarılmış topraklarda Kentse kustu kusturdu bizi Günboyu kirlendik güneşin flaşları altında Örtünemedik geceyi Ürettikçe yoksullaşan Haberleştikçe ıssızlaşan bir dünyada
Bir berzahdı geçemedik Yengimiz bir andı yenilgimiz boyuna Su sızmış bir duvar gibi çöktük Kuru bir ağaç gibi kaldık yaşamın kenarında Tarihin kıyısında galiplerin yazdığı Gazel gazel ıtlaf edilirken öykülerimiz Kıvranırken içbükey cehenneminde güncelin Bir ekmeği bölüşecek nemiz var şurda Bir su kenarında Nasıl koyacağız başımızı ölümün Güzelleşen koynuna İletişim dedikçe imgelemi Bilişim dedikçe belleği
Göçürten
bir dünyada Türetilmiş uluslar üstünde Türetilmiş kıskıvrak ve tekdüze Diplomasi dansında iktidar sahipleri Gömerler sahipsizleri derin güvenlik kuyularına İnsanlık azınlıkta Sınırları pasaportsuz geçer kuşlar oysa Bir solukta Şimdi kuşlara bile pasaport sorarlar Kapanmaz yaraların açık müzesi Ortadoğu’da Global dedikçe küçülen Entegre dedikçe bölünen bir dünyada |