| HÜSEYİN ATLANSOY ACEMİ II /Arada / – Ben ne zaman geldiydim – Hatıran buradaydı Hep buradaydım ben Gölgem boy boylamak soy soylamak isterken Bakışlarımdaki siyah ışık gecesi Ölçmez asla mesafeleri – Ne zaman geldiydim sahi – Hiç gitmedindi Buradaydım ben Keşke Gitme dinseydi Direksiyonları dizginler gibi çekerken sürücüler Keserken küçük kızlar makasla kirpiklerini Su damacanalarda alabildiğine konuşkan Bir aldanışla sahte mavi Çiçeklerini de almış gitmiş bir kış Kışlarını da almış gelmiş bir kız Dalgınlığı sanki İçimde ne kadar acemi Korkudan ürkmüş kabarmış hamur gibi Dağların haybeti– Artık beyazlamadan dökülecek saçlarım Ufukta kaynıyor Dünyanın bütün karlı dağlarının iptali III / Kanat Açarken / – Acemi nerdesin sen – ... Arada ... Aralıksız ve süresiz Bir ilk yağmur gibi İşte söyledim Söyledim sözde öldüm İlk sözdeyim ben ilk sözde Toprak ve buhur incelten nefeste – Ne zaman uyudum ben – Hiç uyanmadın ki Ölüm gibi katıksız bir öpüşle Hep arada mıydın sen... acemi Bak yeni dünyada yetti Çalı dibinde kara pirinç Asla pirimiz değildi oysa Ekini ateşe verenlerin Kalleş ve ölçüsüz ölçü birimi inç Haydi acemi aç kanatlarını Ve uç alabildiğince ince sözlerinle Gökyüzü tamamdır kanatlarından eksilen ne Asla söyleme .. |